Ki

Yalnızlığın gölgelerinden çıkarıp başucuna derlediğim gül demetiydi sevgilim…
Onların yaprakları koparılmaz ki kurutulur…
Unutulur…


Ve

Öncesi yahut sonrası bir çöp kutusu… O sokak başında sadece küçük çocukların annelerinin zorlamalarıyla kullandığı… Şimdi sana amade…

Ama

Küllendirilmiş telaşların kokusu burnundaki sefilliği çalarsa soğuğun soylu duruşundan
Gururundan hiçbir şey kaybetme…

Çünkü

… Diye başlanılan her cümlede vardır biraz umut… Suskun bakışların gölgesinden kurtulup…

Fakat

… Diyerek bitireceksen cümlemizi

Dur!

Bu yalnızlığımın sana olan platonik aşkıdır…

Böylece

İçimden fışkıran cümleleri kahverengi kâğıdımda buluşturuşum tekrar sanadır…
Yalnız sana…